Inspirerende tekst van Roberto Assagioli

Het is winter, het is koud en de dagen zijn kort. In deze tijd van het jaar trekt de natuur zich naar binnen en maakt zich op voor een nieuwe cyclus die begint in de lente. Het is een tijd om weer krachten en energie te sparen om het komende jaar weer te kunnen bloeien. Daarnaast is het een tijd van terug kijken op het afgelopen jaar.

Een mooie tijd voor meditatie en bezinning. Vandaag deel ik een tekst met je die ik al jaren geleden tegen kwam. Een mooie om eens over na te denken of te mediteren.

Door Roberto Assagioli:

Ik heb een lichaam, maar ik ben mijn lichaam niet.Ik kan mijn lichaam zien en voelen, en wat kan worden gezien en gevoeld, is niet de ware ziener. Mijn lichaam kan moe of opgewonden, ziek of gezond, zwaar of licht, onrustig of kalm zijn, maar dat heeft niets te maken met mijn innerlijke ik, de waarnemer.Ik heb een lichaam, maar ik ben niet mijn lichaam.

Ik heb verlangens, maar ik ben niet mijn verlangens. Ik kan mijn verlangens kennen en wat kan worden gekend, is niet de ware kenner. Verlangens komen en gaan, zweven door mijn gewaarzijn, maar ze hebben geen uitwerking op mijn innerlijke ik, de waarnemer. Ik heb verlangens, maar ik ben niet mijn verlangens.

Ik heb emoties, maar ik ben niet mijn emoties. Ik kan mijn emoties voelen en gewaarworden en wat ik kan voelen en gewaarworden is niet de ware voeler. Emoties gaan door me heen, maar ze hebben geen invloed op mijn innerlijke ik, de waarnemer. Ik heb emoties maar ik ben niet mijn emoties.

Ik heb gedachten, maar ik ben niet mijn gedachten. Ik kan mijn gedachten zien en kennen, en wat gekend kan zijn, is niet de ware kenner. Gedachten komen in me op en verdwijnen weer, maar ze beïnvloeden niet mijn innerlijke ik, de waarnemer. Ik heb gedachten maar ik ben mijn gedachten niet.

Ik ben wat overblijft, een zuiver centrum van gewaarzijn, de onaangedane Waarnemer van al die gedachten, emoties, gevoelens en gewaarwordingen.