Acceptatie is de eerste stap naar heelheid

Hoe ga jij om met je schaduwkant? Kun jij liefdevol naar je ‘tekortkomingen’ kijken? Zowel fysiek als psychisch kunnen we van onszelf vinden dat er van alles mis is. We willen liever geen negatieve emoties voelen, geen pijn hebben en zeker de controle niet verliezen.

Bewust of onbewust stoppen we zo op een dag een heleboel weg, gewoon om het even niet te hoeven voelen.. en dat heeft een functie. Sommige gebeurtenissen, emoties of pijn zijn gewoon te groot om hier en nu te verwerken. Sommige dingen die gebeuren hebben tijd nodig om te helen. Of het nou gaat om een gebroken been of om een gebroken hart, we weten allemaal dat het niet in één dag gelijmd is.

Maar… gun je jezelf ook de tijd? En neem jij tijd om naar jezelf te kijken? Één van de redenen waarom mensen vinden dat shiatsutherapie hun helpt, maar soms ook wel heftig is, is dat je geconfronteerd wordt met je zelf. Je wordt je bewust van dat wat er op dat moment speelt. En als je nog niet hebt geleerd hoe je jezelf kunt ontladen, kun je best wat dingen tegenkomen tijdens een sessie.

Dit werkt niet altijd zo rationeel als het hier geschreven is. Soms wordt je door een behandeling heel specifiek herinnerd aan een bepaalde gebeurtenis of emotie. Maar vaak werkt het ook veel subtieler. Je lichaam wordt herinnerd aan een gebeurtenis of emotie die opgeslagen is, en door de behandeling wordt dat letterlijk even aangeraakt. Vaak voelen mensen dan een sensatie die ze lang niet altijd kunnen plaatsen, en dat hoeft ook niet!

Het lichaam is eindeloos slim. Het kan veel onthouden en ook veel zelf oplossen. Tenzij het geen tijd en ruimte heeft of het niet veilig is om aan de slag te gaan. Ook moet de prikkel die de oorzaak is weg zijn. Als je met RSI toch steeds maar weer met de veroorzakende muis blijft werken, en op de zelfde manier, dan zal je muisarm niet vanzelf herstellen.

De eerste stap om vervelende dingen, gebeurtenissen en gevoelens te transformeren (helen/ overstijgen) is acceptatie. Als je het gevoel zonder oordeel kunt bekijken en kunt zien als onderdeel van jou, op dat moment, dan kan het ruimte krijgen.

Vaak helpt het om het gevoel sterk te vergroten in je aandacht. Maak die steen op je maag maar groter en groter en bekijk hem maar eens goed, of laat het huilen dat opkomt maar eens toe en maak het misschien nog net wat erger!

Onbewust houden we van alles tegen. We willen het niet voelen of het komt nu even niet uit. Ook kan het zijn dat we (on)bewust bang zijn dat de emotie, de pijn of het gevoel te groot wordt.

Ik nodig je uit eens de tijd te nemen om je emoties en gevoelens te ondergaan. Voel maar eens voor jezelf wat er op dit moment in je lichaam of hoofd speelt en vergroot het maar eens uit. Je kunt dit ook met je gedachten doen. Heb je veel gedachten? Zet ze maar eens centraal in je aandacht! Je hoeft alleen maar te kijken, en er niets van te vinden. Niets is goed of fout, het is alleen maar wat het is.

Je zult merken dat als je volledig kunt accepteren dat dit op dit moment bij je hoort en het met open en liefdevolle blik bekijkt, er ruimte komt en het vervelende misschien zelfs wel verdwijnt. Ook verzand je niet gauw in een gevoel en kan het na het bekijken, en misschien wel uiten, juist tot rust komen.

Zorg ervoor dat als je psychische (of psychiatrische) problemen hebt , je dit onder begeleiding doet van een therapeut die hier ervaring mee heeft. Zeker als je last van angsten en trauma hebt is het wijs om hulp in te roepen want anders krijg je misschien nog minder vertrouwen. Dat zou erg jammer zijn en is niet het doel van deze oefening! In de meeste gevallen kun je hiervoor terecht bij Jade Life Design.

Weerstand tegen medicijnen?!

In de complementaire praktijk hoor ik vaak dat mijn cliënten liever geen reguliere medicijnen willen gebruiken. De redenen daarvoor lopen uiteen van bijwerkingen tot het lichaam belasten met stoffen die het ook weer kwijt moet, het onderdrukken van de symptomen in plaats van oplossen en het niet werken van medicijnen. Vaak willen ze dan ook liever stoppen met medicijnen en/of ze zoeken een alternatief.

Intuïtief voelen deze mensen aan dat de synthetische stoffen in medicijnen niet lichaamseigen en natuurlijk zijn waardoor er een weerstand ontstaat tegen medicijnen. De anticonceptiepil bestaat bijvoorbeeld vaak uit gefabriceerde synthetische hormonen die wel lijken op de hormonen in je lichaam maar de ‘bezieling’ missen. Ook komt het voor dat er niet alleen iets wordt vernietigd wat klachten oplevert maar ook dat wat je helpt. Zo ontstaan bijvoorbeeld bij het gebruik van antibiotica regelmatig problemen met de maag en darmen. De goede bacteriën en slijmvliezen worden namelijk óók aangetast.

Toch zijn medicijnen soms wel nodig! Ze kunnen je helpen je een flinke duw in de goede richting te geven. Hierdoor kan het leven een stuk aangenamer worden en kun je, als je uit de ‘crisis’ bent, gemakkelijker werken aan dat wat je ziek gemaakt heeft. Als je een hartaanval krijgt, ben je vast blij met hoe de Westerse geneeskunde werkt!

Het mooiste zou natuurlijk zijn als we preventief goed bezig zouden zijn met onze gezondheid . Dan zouden we een disbalans niet hoeven uit te laten groeien tot een klacht of aandoening. In onze westerse maatschappij leren we dat alleen niet van kinds af aan. We zijn dus niet gewend daar tijd voor te nemen. Ook spelen er vaak zaken op onbewust niveau waardoor je blind bent voor dat wat jou ziek maakt van binnenuit.

Daarom ben ik er van overtuigd dat je jezelf best mag toestaan om reguliere medicijnen te gebruiken. Ze kunnen je helpen een spiraal te doorbreken en om je problemen (tijdelijk) op te lossen. Als je voor een chronische aandoening of voor de rest van je leven medicijnen moet slikken kun je altijd nog (wel onder begeleiding van een arts!) op zoek gaan naar manieren hoe je de medicijnen kunt vervangen. Er zijn bijvoorbeeld steeds meer (huis)artsen die ook homeopathie, orthomoleculaire therapie en of healing toepassen. Dan heb je de kennis van de westerse geneeskunde gecombineerd met het holistisch bekijken van de mens, en zo kan het elkaar versterken.

Als je voor medicijnen kiest kun je ze maar het beste ook accepteren! Dan werk je ze niet onbewust tegen en kunnen ze je ook zo goed mogelijk helpen! Als je, ondanks je keuze voor een medicijn, toch nog weerstand voelt dan kun je een handeling uit de MIR-Methode toepassen. Je pakt dan voor het innemen van het medicijn het doosje erbij en zoekt de naam op van het medicijn. Dan aai je met je ene hand over de rug van je andere hand en tijdens dat aaien spreek je drie keer hardop de naam van het medicijn uit. Je stelt dan je lichaam gerust (door het aaien) en geeft je onderbewuste toestemming om het medicijn op te nemen en je te laten helpen. Hierdoor worden  ook minder bijwerkingen ervaren.

Als je dan de keuze hebt gemaakt om medicijnen te gebruiken en ze te accepteren, dan is het ook goed om te blijven voelen wat het met je doet. Wat verandert er? En versterken ze of maken ze zwak? In het eerste geval is het natuurlijk prachtig en kun je als je sterk genoeg bent (altijd wel in overleg met een arts!) stoppen. Als de medicijnen je verzwakken is het handig om dit kenbaar te maken aan de arts. Soms moet je namelijk ook kiezen tussen ‘twee kwaden’, de aandoening of de bijwerkingen van het medicijn. Zorg er dan voor dat je ook weet wat je kiest en kies met overtuiging. Als je je keuze hebt gemaakt (welke dan ook) kun je ook verder gaan werken aan je aandoening op een ander vlak.

Klachten en aandoeningen komen vaak voort uit bepaalde patronen. Dit heeft te maken met je ontwikkeling tot nu toe, de omstandigheden die je bent tegengekomen en soms ook alleen de omstandigheden van nu. Hoe korter iets aanwezig is hoe sneller je het over het algemeen op kunt lossen! Door middel van het werken aan die patronen neem je de oorzaak weg en kun je later wellicht alsnog je medicijnen gaan afbouwen. Bijvoorbeeld shiatsu, healing, yoga, meditatie, homeopathie, mesologie en orthomoleculaire geneeswijzen (voeding)kunnen je helpen inzicht te krijgen in je processen. Dat kan niet zo zwart op wit als dat hier staat, en ook niet zo zwart op wit als de Westerse geneeskunde dat doet. Dit is een proces dat meer te maken heeft met ervaren dan met denken en dat maakt het ook ongrijpbaar. Toch ervaren mensen die zich bewuster worden van hun eigen proces na verloop van tijd een acceptatie ontstaan die kan leiden tot transformatie. En als je patroon getransformeerd is, kun je het loslaten.

Hoe zie jij de wereld?

Als we geboren worden, komen we met een redelijk open blik op de wereld. Je hebt nog niet veel meegemaakt. Tot nu toe was je één met je moeder en had je nog niet door dat je zelf iemand was. Uiteraard heb je al wel van alles meegekregen in de baarmoeder wat al heel vormend is en de impact van de geboorte die volgt is ook enorm. In de jaren daarna doe je nog op veel meer plekken ervaringen op.

In het contact met je ouders, de manier waarop zij je opvoeden, krijg je al een kijk op jouw wereld. Hoe gaan je ouders met je om? Hoe reageren ze op je? En hoe verzorgen ze je? Iedere ouder doet dat naar zijn beste weten en kunnen en de meeste ouders willen het graag goed doen. Toch brengen ook onze ouders hun eigen opvoeding mee en zo is iedereen uniek in het opvoeden.

Je krijgt ook meer te maken met je familie, of juist met de afwezigheid daarvan. Hoe jouw ouders met familie en vrienden omgaan laat jou zien hoe dingen werken, hoe relaties werken. Door logeerpartijtjes leer je ook hoe het er bij anderen aan toe gaat en misschien heb je wel een oma als oppas. Je leert de patronen en overtuigingen in je familie kennen en je neemt gedragingen over.

Ook wat je leert in de tijd dat je verschillende scholen bezoekt heeft een grote invloed op hoe jij de wereld ziet. Hoe jij vertrouwen hebt in mensen en gebeurtenissen en hoe je over bepaalde dingen denkt, wordt steeds meer gevormd en bevestigd met ervaringen.

Onze cultuur en religie en omgeving zorgen ook voor ervaringen die je krijgt en met je meedraagt. Het leert je hoe je omgaat met anderen in jouw omgeving en is afhankelijk van onder andere de plaats waar je geboren wordt.

Al deze aspecten hebben invloed op hoe jij de wereld ziet, op jouw referentiekader. De meeste situaties die je dagelijks tegenkomt heb je op de een of andere manier al eerder meegemaakt en activeren daardoor je eerdere herinnering. Als deze positief was, zal je de situatie over het algemeen ook weer positief ervaren. Als deze herinnering negatief was, is de kans groot dat je het nu ook weer zo gaat ervaren.

Zonder dat je het dus direct door hebt, kleurt alles wat je eerder meemaakte je wereld van nu. Daarom is het goed om eens stil te staan bij je gevoelens en gedachten over bepaalde gebeurtenissen waar je wel of niet blij mee bent. Als je bewust wordt van waar het vandaan komt, kun je ook kiezen of je deze ‘herinnering’ prettig vindt of niet. Zo niet dan kun je kiezen om je beeld aan te passen voor een voor jou betere reactie.

Iedereen heeft zo op zijn of haar eigen wijze een referentiekader opgebouwd en reageert vanuit zijn of haar herinneringen. Als je je dat bewust bent, kun je je vaak ook voorstellen dat iedereen een andere reactie heeft op een situatie. Dat maakt omgang met iemand die vervelend op jou of een situatie reageert een stuk gemakkelijker en maakt je eigen ontwikkeling mogelijk!

Wil jij ook hulp bij het aanpassen van je wereldbeeld? Het lijkt misschien moeilijk maar met behulp van een coach kan het vaak best gemakkelijk worden om het vanuit een ander perspectief te zien. Ook in de sessies in de praktijk is er veel mogelijk dus bespreek het eens tijdens je volgende consult of maak een afspraak!

Zo veel te leren!

Stel je voor; je gaat terug naar je tijd als baby. Wat kon jij toen allemaal? En toen je één jaar was?? En toen je vier was? Wat had je toen allemaal al geleerd? Je herinnert het je natuurlijk niet! En misschien weet je ook niet wat je toen allemaal geleerd hebt, maar neem van mij maar aan, heel veel!!

Een pasgeboren baby kan erg weinig. Aangeven dat het honger heeft, dat het zich vervelend voelt, aangeven dat het een boertje moet doen en nog een paar van dit soort basale zaken.

Na een aantal weken kunnen ze ook duidelijk al (oog)contact met je maken en komt ook het eerste lachje. Later leren ze zitten / kruipen en lopen.. etc. etc.

Een kind leert van nature, dat zit er in. Een kind wìl ook graag leren! Het herhaalt alles tientallen keren, net zolang tot het lukt. Een bewonderenswaardige eigenschap die stimulering verdient.

Veel kinderen hebben vandaag de dag ‘problemen’. Leerproblemen, problemen met boosheid, of gevoeligheid. En als je er zo naar kijkt, wordt het zwaar, erg zwaar. Want als je alleen kijkt naar het probleem maak je het groter en meer aanwezig en is het steeds moelijker om het af te leren.

Toch ligt daar eigenlijk ook direct de clou. Een kind heeft te leren. Je zou zelfs kunnen zeggen, een kind heeft geen probleem, het heeft iets alleen nog niet geleerd! Het heeft nog niet geleerd hoe het op een handige manier zijn boosheid kan uiten, of hoe de strategie van optellen en aftrekken bij de sommetjes gaat.

Een kind wil graag leren dus de uitdaging is dan om een manier te vinden waarop het wel lukt!

Hierbij komt ook weer het oplossingsgericht kijken om de hoek, en een heel belangrijke stelling is dan: ‘Als iets niet werkt, doe dan iets anders!’ Wat we vaak doen is meer van hetzelfde proberen. Als het lezen niet lukt gaan we met het kind zitten om het lezen te oefenen. Wanneer het dan niet beter gaat, gaan we in plaats van een half uur een heel uur extra lezen etc. Toch werkt dit waarschijnlijk niet. Wat wel werkt is bijvoorbeeld het kijken naar de leesstrategie van het kind! Hoe leest het de letters? Hoe vormt het de woorden? (en wellicht heb je daar wat begeleiding bij nodig.) Als je er dan achter komt dat het kind een bepaalde letter ‘overslaat’ of niet goed kan herkennen, kun je gericht aandacht geven aan die letters. En als die letters geleerd worden, zal het lezen ook gemakkelijker gaan!

Het kijken naar een kind met de blik dat het ‘iets gewoon nog niet heeft geleerd’ en ‘ontdekken wat er te leren valt’ maak je meteen al een opening! Een opening voor het kind om het op te pakken en te gaan leren. Je kunt dan samen met het kind ontdekken hoe het geleerd gaat worden en wat daarvoor nog nodig is. Hiermee kijk je buiten het ‘probleem’ en wordt je samen onderdeel van de oplossing!

In het artikel schrijf ik over kinderen omdat zij nog àlles te leren hebben. Toch hebben wij als volwassenen ook nog heel wat te leren en kunnen wij met succes dezelfde strategie toepassen als het om problemen gaat.

Veel succes met anders kijken! Ik ben benieuwd hoeveel ruimte het je geeft om tot een oplossing te komen!